مدعیان بلک فایر

از دانشنامه نغمه ای از یخ و آتش
پرش به: ناوبری، جستجو

مدعیان بلک فایر (Blackfyre Pretenders) مجموعه ای از مدعیان تخت آهنین (Iron Throne) و هفت پادشاهی (Seven Kingdoms) بودند،آنها پرچم خاندان بلک فایر (House Blackfyre) را برافراشتند.بلک فایرها مخالفان حکمرانی خاندان تارگرین (House Targaryen) از زمان سلطنت پادشاه دیرون دوم و تا زمان نابودی‌شان در سلطنت پادشاه اگان پنجم بودند.

این درگیری ها وستروس (Westeros) را تقسیم کرد، و باعث آوردن دوره های پراکنده از درد، غم و اندوه، جنگ و قتل است که برای چندین دهه به طول انجامید.بسیاری از آنچه که ما از این جنگ ها می دانیم، از فلش بک های داستان دانک و اگ (Dunk and Egg) می آید، که کشمکش های بلک فایر ها به عنوان نکته مهم این طرح به حساب می‌آید.

تاریخچه

پیش زمینه

پادشاه اگان تارگرین چهارم (Aegon IV Targaryen) همه فرزندان حرمزاده خود را در زمانی که در بستر مرگ بود مشروعیت داد، که مهمترین آنها حرامزاده های بزرگ (Great Bastards) بودند، معروفترین آنها سر دیمون بلک فایر (Daemon Blackfyre)، سر ایگور «فولاد سرد» ریورز (Aegor "Bittersteel" Rivers)، سر بریندن «زاغ خونین» ریورز ( Brynden "Bloodraven" Rivers) و شیرا سی استار بودند.پس از مرگ اگان جانشین او پسر مشروع و قانونیش دیرون دوم شد.با این حال شایعه بود که پدر واقعی دیرون برادر اگان، پرنس ایمون شوالیه اژدها (Aemon the Dragonknight) بوده است.

دیمون بلک فایر پس از آن تصمیم گرفت که خاندان خود را با استفاده از رنگ معکوس خاندان تارگرین بسازد.در جوانی اگان چهارم شمشیری از جنس پولاد والریایی که متعلق به اگان فاتح بود، به جای آنکه آن را به پسر حلال زاده خود دیرون بدهد به دیمون هدیه میدهد.در اختیار داشتن بلک فایر در نظر بسیاری به عنوان یکی از نماد های حاکمیت خاندان تارگرین دیده می شد.آن سلاح شخصی تمام پادشاهان تارگرین از اولین بود، این شمشیر متعلق به اگان فاتح بوده است.

شورش اول بلک فایر

مقاله اصلی: شورش بلک فایر

در تاریخ 195، دیمون بلک فایر اقدام به غصب تاج و تخت از دیرون تارگرین دوم، فرزند مشروع اگان چهارم و خواهر او نیریس تارگرین کرد.این باعث شروع دومین جنگ داخلی مهم در تاریخ هفت پادشاهی شد، جنگی که در نتیجه زندگی دهها هزار نفر را گرفت.در پایان جنگ، دیمون به همراه دو فرزند ارشد پسرش، کشته شدند و متحدانشان نیز شکست خوردند.با این حال، پنج تن از فرزندان دیمون زنده ماندند و به همراه بیتراستیل به شهرهای آزاد تبعید شدند، که در ادامه به توطئه بازگشت تبدیل شد.

شورش دوم بلک فایر

مقاله اصلی: شورش دوم بلک فایر

در تاریخ 212، دیمون بلک فایر دوم (Daemon II Blackfyre)، با ظاهر مبدل "سر جان ویولون زن" و دیگر وفادارن بلک فایر اقدام به راه اندازی شورش دوم، به بهانه جمع آوری تورنمنت کردند.اما بلادریون آن شورش را به سرعت به پایان رساند.

جنگ ناین پنی کینگز

مقاله اصلی: جنگ ناین پنی کینگز

در تاریخ 256 و 257، زمانی که یکی از نوادگان دیمون فرماند کل گروه طلایی (Golden Company) شد، مایلیس هیولا (Maelys the Monstrous) تلاش کرد و با تمام قدرت به شرق وستروس حمله کند.اگان تارگرین پنجم (Aegon V Targaryen) سریعا پاسخ داد، و ارتش عظیمی را به سوی استپ استونز (Stepstones) ارسال کرد.نبردی دو طرفه در ناین پنی کینگز در گرفت.تهدید حکومت تارگرین ها همراه با خط مردان بلک فایر زمانی که سر باریستان سلمی (Barristan Selmy) مایلیس هیولا را در یک نبرد تن به تن کشت، به پایان رسید.

پیامدهای بعدی

پس از چند دهه جنگ تمامی مدعیان بلک فایر کشته شده اند.گروه طلایی، با این حال، بعد از کشتار فرار کرد و همچنان به عنوان یک نیروی مزدور در ایسوس فعالیت می‎کند.

مدعیان شناخته شده

}}
 
 
 
 
 
 
 
 
رینیرا
تارگرین
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
دینیرا ولاریون
 
اگان سوم
 
 
ویسریس دوم
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
الینا
تارگرین
 
رینا
تارگرین
 
دینا
تارگرین
 
 
 
 
 
اگان
چهارم
 
 
 
 
 
نیریس
تارگرین
 
ایمون
تارگرین
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
دیمون
بلک فایر
 
ایگور ریورز
«فولاد سرد»
 
بریندن ریورز
«زاغ خونین»
 
شیرا
سی استار
 
دیرون
دوم
 
دنریس
تارگرین
 
پرنس مارون
مارتل
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
اگان
بلک فایر
 
ایمون
بلک فایر
 
دیمون
بلک فایر دوم
 
هیگان
فایر
 
پسرانی
دیگر
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
میلیس
موحش
 
 
 
 
 

منابع و یادداشت ها